Negacji odpowiadają w języku naturalnym zwroty „nie jest tak, że...”, „nieprawda, że...”, „nie”. Drugi z nich nie odpowiada jednak negacji w każdym przypadku – gdyby interpretować go ściśle, przy jego użyciu powstawałyby zdania metajęzykowe, które orzekałyby o wartości logicznej zdania stanowiącego argument, a nie zdania języka przedmiotowego orzekające, że tak a tak nie jest. Używa się go jednak częściej niż zwrotu „nie jest tak, że...” ze względów stylistycznych. Najczęściej używa się jednak w języku naturalnym wewnątrzzdaniowej negacji „nie”, np. w zdaniu „Sokrates nie jest Persem”. Sytuacja ta prowadzi jednak do wielu niejasności i niekonsekwencji – zwłaszcza mylenia negacji zdaniowej z negacją nazwową.

Spójnik afirmacji rzadko występuje w języku naturalnym, odpowiadają mu wyrażenia typu „zaprawdę...” i „zaiste...”. Zwroty te wyrażające przy tym bardzo silne potwierdzenie, nie odpowiadają więc afirmacji ściśle, jako że ich użycie zależy od treści argumentu: afirmację języka potocznego można więc traktować jako funktor nieekstensjonalny.