w tym czasie również zaczął interesować się tematyką oceny rewolucji i jej następstw, a także rehabilitacją ofiar (m.in. jego ojca), co wyraził w swoich późniejszych, częściowo autobiograficznych utworach.

W 1968 roku po raz drugi ożenił się z Anną Pawłowną Pastuchową, edytorką.

thumb|Tablica informacyjna na Domu na Nabrzeżu:„Wybitny pisarz Jurij Walentinowicz Trifonow mieszkał w tym domu w latach 1931–1939 i napisał o nim powieść Dom nad rzeką Moskwą” Powstałe po roku 1969 utwory Trifonowa są zaliczane do prozy urbanistycznej – autor przekazuje w nich swoje mądre, acz smutne spojrzenie na świat, wnikliwą obserwację życia codziennego i ducha obecnych mu czasów, opisuje prawdziwe ludzkie dramaty, a także rozpad osobowości rosyjskiego inteligenta pod wpływem zmian społeczno-politycznych w ustroju totalitarnym. Wyszedł wtedy słynny cykl opowieści moskiewskich: Zamiana w 1969, Bilans wstępny w 1970, Długie pożegnania w 1971, Drugie życie w 1975 i Dom nad rzeką Moskwą w 1976. W szczególności ta ostatnia powieść przyniosła autorowi największą sławę ze względu na częściowo autobiograficzny charakter utworu – opisywał w niej życie i przyzwyczajenia ludzi mieszkających w Domu na nabrzeżu – luksusowym jak na tamte czasy bloku mieszkalnym dla członków państwowej elity, jak i ich upadku w czasach stalinowskich represji.