Te dwie książki i Odblask ognia z 1967 roku można umownie połączyć w trylogię o początkowych latach życia po rewolucji październikowej 1917 roku.
W 1973 roku związał się z Olgą Romanowną Miroszniczenko, pisarką, z którą żył w kohabitacji.
W 1981 roku Trifonow ukończył największe swe dzieło – wieloplanową, bo ciągnącą się przez cztery dziesięciolecia (lata 30., 40., 50. i 60. XX wieku) i najbardziej autobiograficzną powieść Czas i miejsce: powieść w trzynastu rozdziałach, którą autor zaczął pisać już w 1974 roku i w której zrywał ze swoją przeszłością i młodzieńczymi mrzonkami. Powieść została wydana pośmiertnie i była chłodno przyjęta przez krytykę.
thumb|Grób Jurija Trifonowa na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie Jurij Trifonow zmarł 28 marca 1981 roku w Moskwie na zatorowość płucną po operacji usunięcia nerki. Został pochowany na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie.
W 1987 roku pośmiertnie wydano nieukończoną powieść Isczieznowienije.
Twórczość Powieści 1963 – Utolienije żażdy (Утоление жажды) 1973 – Niecierpliwość (Нетерпение) – w Polsce wydana po raz pierwszy w 1982 przez Wydawnictwo Literackie, Kraków; polskie tłumaczenie I.