Wyposażone zostały: Groupe de Reconnaissance I/33 i II/33 oraz Groupe de Reconnaissance II/36 i Groupe de Reconnaissance I/52.
Wersja rozszerzona (większa komora bombowa) MB.175 mogła zabrać 600 kg bomb niż poprzedni model. Brak dostaw silników Gnome-Rhone zmusił producentów do powrotnego użycia silników Pratt & Whitney. Wersja z tymi silnikami otrzymała oznaczenie MB.176. Prototyp oblatano pod koniec 1939 roku. Nie zdołano jednak uruchomić seryjnej produkcji. Po zwycięstwie Niemiec, Niemcy wyprodukowali 5 sztuk.
Niemcy przejęli 56 maszyn, które wykorzystywali jako samoloty szkoleniowe. Część maszyn przejęła Francja Vichy.
Największą wadą MB.174 były bardzo małe komory bombowe. Zabierano 8 bomb po 50 kg. Zaletą natomiast wysoki pułap w większości niedostępny dla maszyn niemieckich. Dlatego też używano go do lotów rozpoznawczych.
Opis techniczny MB.170 i jego wersje rozwojowe nie różniły w swej podstawowej konstrukcji. Wszystkie były całkowicie metalowymi dolnopłatami. Napędzanymi dwoma silnikami gwiazdowymi. Podwozie było chowane w locie.
MB.170 Napęd stanowiły silniki gwiazdowe Gnome-Rhone14N 6/7 o mocy 950 KM. Wyprodukowano 2 prototypy.