Wiarygodność Morana Ponieważ nikt nie odwiedzał Poego, Moran był prawdopodobnie jedyną osobą, która widziała pisarza w ostatnich dniach przed śmiercią. Mimo to jego prawdomówność była wielokrotnie kwestionowana. Postrzegano go nawet jako osobę całkowicie niewiarygodną. W miarę upływu czasu Moran zmieniał szczegóły swojej relacji, twierdząc (np. w 1875 i ponownie w 1885), że skontaktował się niezwłocznie z ciotką i zarazem teściową Poego, Marią Clemm, informując ją o śmierci pisarza. W rzeczywistości napisał do niej dopiero na jej prośbę, 9 listopada, czyli prawie miesiąc po zdarzeniu. Utrzymywał także, iż Poe tuż przed zgonem wypowiedział zdania: „Zewsząd otaczają mnie łukowate sklepienia niebios. Bóg wyraźnie zapisał swój wyrok na czole każdej ludzkiej istoty, a demony wcielają się, by zionąć wrzącymi falami czarnej rozpaczy”. Redaktor New York Herald, który opublikował wersję Morana, oświadczył: „Trudno sobie wyobrazić, by Poe, nawet w delirium, mógł powiedzieć coś takiego”. Biograf pisarza, William Bittner, tłumaczy przekaz Morana ówczesną konwencją, która nakazywała przypisywać konającym pobożne słowa, by w ten sposób pocieszyć żałobników.