Jednak wizerunek pisarza jako alkoholika niekontrolującego swojego zachowania również jest podawany w wątpliwość. Thomas Mayne Reid przyznawał, że „obaj uczestniczyli w różnych «zabawach», ale Poe nigdy nie przekraczał granicy «wesołości», na którą wszyscy sobie pozwalali. Skłonność do kieliszka była jedną z jego wad, ale trudno tu mówić o nałogu".
Niektórzy przypuszczają, że poeta był bardzo podatny na alkohol i mógł się wprawić w stan upojenia nawet jedną lampką wina. Poe pił tylko w czasie trudnych okresów życiowych i całymi miesiącami obywał się bez alkoholu. W chwili śmierci należał do stowarzyszenia abstynentów Sons of Temperance. William Glenn, który odbierał przysięgę abstynencką Poego, pisał wiele lat później, że nie było żadnych podstaw do twierdzenia, iż Poe podczas pobytu w Richmond złamał złożone przyrzeczenie. Sugestie o przedawkowaniu narkotyków także okazały się nieprawdziwe, choć nadal są przytaczane. , lekarz i zdeklarowany przeciwnik Poego, obstawał przy stwierdzeniu, iż nie zażywał on narkotyków: