Ta druga strona – nieprzywiązania do żadnego buddy – w pełni korespondowała z naukami chanu. Zapewne dlatego Patriarchowie chanu Dayi Daoxin i Daman Hongren wprowadzili do praktyki chan także i praktykę nianfo.
Sutra ta także wykazuje, że dwie tradycje – Czystej Krainy i Pradźniaparamity – były w początkowych latach kształtowania się mahajany znacznie bliżej siebie niż w latach późniejszych. Po prostu dwie krańcowości – jedna, zwana "własną siłą", wyrosła z ducha Pradźniaparamity i która stała się istotą chanu – druga, zwana "cudzą siłą", wyrosła z tradycji zbawienia przez wiarę i obecnie związana ściśle z japońskim buddyzmem Czystej Krainy – nie istniały jeszcze.
W przeciwieństwie do wielu sutr buddyjskich, które zawierają wiele abstrakcji, ta sutra jest jednym z wyjątków; zawiera np. bardzo dokładne instrukcje dla praktykujących samādhi.Pratyutpanna sūtra została najpewniej skomponowana w okresie, gdy Mahapradźniaparamita sutra i Sukhawatiwjuha sutra (Sukhāvatīvyūha sūtra) były już bardzo popularne. Pradżniaparamita zajmowała się niesubstancjalnością wszystkich dharm (doktryna śunjaty – "pustości" dharm). Z kolei Sukhawatiwjuha propagowała ideę istnienia i narodzin w Czystej Krainie (Sukhawati). Przyczyną powstania Sutry Pratjutpanny'' mogła być próba rozwiązania napięć i konfliktu pomiędzy tymi dwoma tradycjami.
Zobacz też Nianfo
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sutry Kategoria:Buddyzm mahajana