Barent Fabritius też Bernard Fabricius (ochrz. 16 listopada 1624 w Middenbeemster, poch. 20 października 1673 w Amsterdamie) – holenderski malarz okresu baroku, brat Carela Fabritiusa, uczeń Rembrandt.
Życiorys Uczył się u swego ojca Pietera Fabritiusa ciesielstwa i malarstwa. W latach 1645–1650 był uczniem Rembrandta. Działał w Amsterdamie i krótko w Deltcie. Od 1656 przebywał w Lejdzie, gdzie w 1658 został członkiem gildii św. Łukasza.
Malował głównie portrety, sceny rodzajowe i obrazy o treści religijnej. Stosował ostro skontrastowany światłocień, nadający dramaturgii jego obrazom. Początkowo tworzył pod wpływem Rembrandta, później inspirował się stylem brata Carela.
Wybrane dzieła Autoportret (1654–1656) – Wiedeń. Akademie der Bildenden Kuenste Dziewczyna skubiąca kaczkę – Dallas, Museum of Arts Hagar i Izmael żegnają Abrahama (1658) – Nowy Jork, Metropolitan Museum of Art Piastunka – Rotterdam, Museum Boymans-van Beuningen Piotr w domu centuriona Korneliusza (1653) – Brunszwik, Herzog Anton Urlich-Museum Pokłon pasterzy (1667) – Londyn, National Gallery Rut i Boaz (1660) – St.