Przybycie Zgrupowania w jesieni 1942 przyczyniło się do zaktywizowania walk partyzanckich na Wołyniu. Zaraz po przybyciu, we współdziałaniu ze zgrupowaniami Kowpaka i Brinskiego, rozpoczęło się oczyszczanie terenu z administracji i garnizonów niemieckich. W dniach 4–6 grudnia 1942 stoczono bitwę o Słowieczno, na początku stycznia 1943 zajęto Stolin i Moroczno. W wyniku tych walk na wschód od rzek Horyń i Słucz, na styku obwodów żytomierskiego, rówieńskiego i pińskiego, stworzono „kraj partyzancki” wolny od niemieckiej władzy.
Wiosną 1943 zgrupowanie rozwinęło działalność na terenie obwodów rówieńskiego, wołyńskiego, żytomierskiego i kamieniec-podolskiego, na terenach zamieszkałych przez większy procent ludności polskiej. Zgrupowanie uzyskiwało znaczną pomoc od ludności polskiej, która brała udział w działaniach bojowych, przygotowywała kwatery i zapasy żywności oraz transport (podwody), dostarczała przewodników oraz informacji wywiadowczych, pełniła służbę w tworzonych wiejskich grupach samoobrony.
Literatura Mieczysław Juchniewicz, Polacy w radzieckim ruchu partyzanckim 1941-1944, Warszawa 1973.
Kategoria:Partyzantka radziecka Kategoria:Wojsko na Wołyniu Kategoria:Wołyń 1939–1945