Drugie małżeństwo thumb|190px|Statua Ferdynanda II w Madrycie (J. León, 1753) By zagwarantować swoją pozycję w Kastylii, Ferdynand poślubił 5 października 1505 Germaine de Foix, córkę Jana de Foix (wicehrabiego Narbonne, hrabiego d'Etampes) i Marii Orleańskiej (córki Karola I, księcia Orleanu), siostrzenicę króla Francji. Małżeństwo to miało również charakter polityczny, ale Ferdynand zawsze okazywał żonie najwyższy szacunek. Z tego związku przyszedł na świat syn Jan, książę Girony, ur. 3 maja 1509, który przeżył jedynie kilka godzin.
Pobyt Ferdynanda we Włoszech w latach 1506–1507 unaocznił, czym była jego obecność dla królestw hiszpańskich. Po powrocie do Kastylii tak kierował swą polityką europejską, by uzyskać hegemonię służącą jego ekspansjonistycznym planom na Morzu Śródziemnym i w Afryce. W 1512 – zaraz po schizmie kościelnej, w której uczestniczyli królowie Nawarry – Ferdynand zajął królestwo i włączył je do Kastylii, co było jednym z najbardziej kontrowersyjnych kroków jego panowania.