W 1861 przyjął powołanie na Uniwersytet w Bonn. Wtedy też został członkiem korespondentem Bawarskiej Akademii Nauk. W 1875 powierzono mu kierownictwo pruskim archiwum państwowym. W tym samym roku przyjęto go do Pruskiej Akademii Nauk. Zaangażował się również w utworzenie Niemieckiego Instytutu Historycznego w Rzymie. W Bonn jego najbardziej znanym uczniem był Friedrich Philippi. W 1874 odznaczony został Pour le Mérite za Naukę i Sztukę.
W swoich pracach skupiał się na dziejach średniowiecznych Niemiec, szczególnie historii cesarstwa. Zajmował się problemem legitymizacji władzy cesarskiej i polityki włoskiej cesarzy. Położył duże zasługi na polu naukowego badania, interpretacji i edycji źródeł (zwłaszcza Acta Borussica). Zawód historyka ujmował w szerszym kontekście zarówno jako historyka - fachowca, jak też historyka - nauczyciela i wychowawcę z punktu widzenia państwa i narodu niemieckiego. Zasłużył się na polu podniesienia roli historii, jako dyscypliny uniwersyteckiej. Przyczynił się do organizacji i instytucjonalizacji nauki historii i badań historycznych na niemieckich uczelniach wyższych. Zawdzięczano mu upowszechnienie seminarium historycznego, jako formy zajęć ze studentami.
Napisał m.in. Die deutsche Nation und das Kaiserreich.