Po zakończeniu wojny przez krótki okres zatrudniony jako adiunkt w Katedrze Prawa Handlowego Uniwersytetu Poznańskiego, jednocześnie praktykował jako adwokat: początkowo indywidualnie, następnie w poznańskich zespołach adwokackich (do 1983). W czasie stanu wojennego wywalczył wyrok uniewinniający podczas rozprawy przeciwko poznańskim opozycjonistom w grudniu 1981. Decyzją władz PRL nie zezwolono mu na indywidualną praktykę adwokacką w Kostrzynie, co środowisko prawnicze odebrało jako karę za zaangażowanie w działalność w wielkopolskiej NSZZ „Solidarność” w latach 1980–1981. W październiku 1983 został wybrany w skład Naczelnej Rady Adwokackiej (był zatwierdzany w tej funkcji w latach 1986 i 1989).

W latach 1991–1993 był członkiem Trybunału Stanu.

Odznaczony Krzyżem Walecznych (za walkę w kampanii wrześniowej), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (za działalność oświatową w oflagu) oraz złotą odznaką „Adwokatura Zasłużonym” (za działalność na rzecz praworządności).

Był ojcem Jacka Taylora i Tomasza Roberta Taylora. Został pochowany na Cmentarzu Junikowskim.

Przypisy

Bibliografia

mec. Andrzej Marcinkowski (Poznań), Adw. dr Leon Taylor (1913–2000), „Palestra”, nr 11–12/2000 (wspomnienie)