Spiker Izby Reprezentantów Pod koniec 1925 pod naciskiem premiera Bruce’a został zmuszony do rezygnacji z zasiadania w rządzie, ale w zamian otrzymał funkcję szefa izby niższej parlamentu, którą objął w styczniu 1926. Nadzorował proces przenosin parlamentu ze swojej tymczasowej siedziby w Melbourne do Canberry. W 1929 w Izbie Reprezentantów doszło do impasu w sprawie bardzo ważnej dla rządu Bruce’a ustawy o koncyliacji i arbitrażu. Głosowanie przyniosło remis, zaś zgodnie z prawem w takiej sytuacji spiker miał prawo do decydującego głosu. Odmówił jednak skorzystania z tego uprawnienia, czym doprowadził do odrzucenia ustawy i upadku rządu. Oficjalnie motywował to swoim krytycznym stosunkiem do przepisów ustawy, ale wielu odebrało tę decyzję jako polityczną zemstę na premierze.

Polityczna emerytura Doszło do przedterminowych wyborów, w których stracił swój mandat parlamentarny i zarabiał na życie prowadząc praktykę adwokacką w Brisbane. W 1931 został ponownie wybrany, startując jako kandydat niezależny, jednak szybko dołączył do Partii Zjednoczonej Australii. Zasiadał w Izbie Reprezentantów już do końca życia, zajmując się głównie kwestią przepisów regulujących zasady ogłaszania bankructw. Zmarł w 1936 w wieku 69 lat, przyczyną śmierci były kłopoty kardiologiczne.