W trakcie sporu o obsadę arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w 1220 Paweł udzielił znaczącego poparcia Wincentemu z Niałka, który ostatecznie faktycznie objął tę funkcję. Cztery lata później z nominacji Honoriusza III Paweł został sędzią delegowanym w sporze między arcybiskupem Wincentym a opactwem w Trzemesznie.
W czasie swych rządów Paweł uzyskał szereg przywilejów i nadań dla kościoła poznańskiego od władców piastowskich, w szczególności od Władysława Odonica. Najważniejszy z nich, wydany przez Odonica 3 lipca 1237 roku, zwalniał poddanych biskupa od wszelkich obowiązków względem księcia lub jego baronów i z nielicznymi wyjątkami uwalniał ich spod jurysdykcji sądowej księcia. Sam biskup z kolei był bardzo hojny względem zakonów, zwłaszcza joannitów oraz cystersów, m.in. współdziałał przy fundacjach klasztorów cysterskich w Henrykowie i Paradyżu.
W 1233 Paweł uczestniczył w synodzie prowincjonalnym w Sieradzu, na którym uchwalono statuty m.in. przeciwko konkubinatowi wśród duchowieństwa. Występuje też jako świadek na licznych dokumentach Władysława Odonica.
Paweł zmarł w roku 1242, a nie 1240, jak się czasem podaje na podstawie dokumentu datowanego na 21 lipca 1240, w którym występuje już jego następca Bogufał II.