Inne warianty Eksportowe TU7 nosiły oznaczenie TU7E (ТУ7Э), a TU7A oznaczenie TU7AE (ТУ7АЭ). Produkowano je na tor o różnej szerokości, do 1000 mm, a nawet 1435 mm (normalny tor europejski).
W latach 1976–1977 wyprodukowano serię dwuczłonowych spalinowozów 2TU7 na tor o szerokości 1435 mm i 1000 mm.
Do lokomotywy TU7 można było zamocować pług śnieżny ŁD-24. Od 1978 zaczęto produkcję niesamobieżnego pługa wirnikowego TU7R na bazie lokomotywy TU7 - standardowy (lecz odwrócony o 180°) silnik napędza w niej wirnik umieszczony z przodu lokomotywy. Dzięki sterowaniu ukrotnionemu, możliwe było sterowanie pchającą go lokomotywą z kabiny pługa.
Na bazie nieco powiększonej konstrukcji TU7 opracowano spalinowóz TGM40 (początkowe oznaczenie TU7M), na tor standardowej radzieckiej szerokości 1524 mm, produkowany od 1982.
Służba ZSRR i kraje poradzieckie Lokomotywy TU7 używane były w ZSRR początkowo na kolejach przemysłowych, głównie leśnych i przemysłu torfowego. Od lat 80. używane są także na kolejach dziecięcych (DŻD).