Tuż przed wybuchem pierwszej wojny światowej świątynia uzyskała prawo do sprawowania w niej Najświętszej Ofiary. Odprawiano w niej też nabożeństwa majowe. Opiekę duszpasterską sprawowali księża misjonarze. W okresie międzywojennym kościół św. Zofii był kościołem parafialnym.
Po 1945 został, podobnie jak większość lwowskich świątyń, zamknięty.
W 1993, po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości, nieczynny kościół przekazano wiernym obrządku bizantyjsko-ukraińskiego; wezwanie kościoła pozostało to samo.
Bibliografia Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum 1992, Wrocław, Bartłomiej Kaczorowski, Zabytki starego Lwowa, wyd. Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1990, Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo ruskie) Zofii Zofii Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Zofii