Od 1956 do 1981 roku sędzia Sądu Najwyższego w Warszawie, początkowo w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego, potem w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, przewodniczący I Wydziału tej Izby.
Prowadził szeroką działalność popularyzującą prawo pracy. Przez wiele lat prowadził szkolenia dla lekarzy z zakresu prawa cywilnego, organizowane przez Zrzeszenie Prawników Polskich. W czasopiśmie Prawo i Życie prowadził dział „Z orzeczeń Sądu Najwyższego”. Oprócz publikacji o charakterze prawnym, autor szeregu artykułów prezentujących wspomnienia z okresu wojny i trudnych lat powojennych.
Przewodniczył składowi sędziowskiemu, który zarejestrował NSZZ „Solidarność“. Stało się to w dniu 10 listopada 1980 roku, mimo wielokrotnie wywieranych na sędziów nacisków. W pierwszych miesiącach stanu wojennego wobec Rady Państwa, i na jej zapytanie, nie wyraził zgody na kontynuowanie pracy w Sądzie Najwyższym. Pozostał niemal do końca życia czynny jako prawnik, pełniąc dla różnych instytucji, w tym dla Senatu RP i Episkopatu Polski, rolę radcy prawnego.
Odznaczony medalem 10-lecia PRL i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.