Kazimierz Kraszewski (ur. 21 stycznia 1910 w Łomży, zm. 18 marca 1990 w Warszawie) – komandor pilot, Kawaler Srebrnego Krzyża Virtuti Militari, ojciec Andrzeja Kraszewskiego.
Podczas kampanii wrześniowej w 1939 pilot i oficer taktyczny eskadry w Morskim Dywizjonie Lotniczym w Pucku. Uczestnik obrony Helu jako zastępca dowódcy odcinka przeciwdesantowego „Jurata”. Po II wojnie światowej kierownik Sekcji Organizacji i Planowania Wydziału Marynarki Wojennej Sztabu Generalnego. Skazany na dożywocie pod fałszywym zarzutem działalności szpiegowskiej w tzw. procesie komandorów; zrehabilitowany.
Wykształcenie Ojciec, Teofil, był kierownikiem urzędu pocztowego w Łomży, matka, Benedykta z Dydalewiczów, była nauczycielką. W 1915 rodzina została ewakuowana do Moskwy, skąd wróciła do Łomży w 1918 szczęśliwie uniknąwszy represji szerzących się po zwycięstwie rewolucji bolszewickiej. Po ukończeniu gimnazjum w 1929 został przyjęty do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu. Jako marynarz podchorąży uczestniczył w najdłuższym rejsie żaglowca szkolnego ORP „Iskra”, który w okresie od 7 maja do 23 października 1930 odwiedził Lizbonę, Santa Cruz, Las Palmas, Santiago de Cuba i Newport News przepływając 12300 mil morskich.