Po wojnie był politykiem SL, a następnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. 20 marca 1950 objął mandat posła na Sejm Ustawodawczy w miejsce ks. Mariana Borowca, reprezentując okręg Gorlice (Sejm ten funkcjonował do 1952). Od 1956 do 1972 był dyrektorem Korespondencyjnego Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie. Należał do Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Krośnieńskiej. W 1972 był jednym z twórców Stowarzyszenia Odrzykoniaków, którego był honorowym przewodniczącym.

Za przychylność wobec opozycji został odsunięty od ogólnopolskiej polityki. W 1977 wykluczono go z ZSL za zainicjowanie krytykującego rządowy projekt ustawy o emeryturach rolniczych „Memoriału Seniorów Ruchu Ludowego”, który został opublikowany w prasie podziemnej i Radiu Wolna Europa. Należał następnie do Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Współtworzył Klub Rodzinnej Gospodarki Rolnej „Jutro Polski” i Stowarzyszenie Społecznego Rozwoju „Trzecia Droga”. W latach 90. był związany z partią Przymierze Samoobrona i Związkiem Zawodowym Rolnictwa „Samoobrona”. Przed wyborami parlamentarnymi w 1993 był współzałożycielem komitetu wyborczego Samoobrona – LepperaInka Słodkowska, Wybory 1993: partie i ich programy, IS PAN, 2001, s. 449..