Stratą jednak największą była utrata taborów; polski żołnierz znalazł się na zajętym przez zrewoltowanych ukraińskich chłopów i zdemoralizowanych żołnierzy rosyjskich terenie bez strawy, ciepłej odzieży, zapasów amunicji. Niezbędne stało się więc jak najszybsze połączenie z formacjami polskimi po tej stronie frontu, a przede wszystkim z II Korpusem Polskim, co umożliwił przedstawiciel Polskiej Organizacji Wojskowej w Kamieńcu Podolskim, Tadeusz Hołówko.
Epilog W 1926 doszło do porozumienia z władzami rumuńskimi w sprawie ekshumacji poległych żołnierzy polskich, trumnę z prochami przewieziono pociągiem do Lwowa. Prochy zostały złożone w zbiorowym grobie na Cmentarzu Orląt. W 1928 odsłonięto piaskowcowy pomnik dłuta Witolda Rawskiego.
W 1938 planowano postawienie w Rarańczy mauzoleum-kaplicy.
Przypisy
Bibliografia Władysław Pobóg-Malinowski: Najnowsza historia polityczna Polski 1864-1945, Antyk, Kraków 2004, . Stanisław Kamiński: Generał dywizji Bronisław Bolesław Duch (1896-1980), WUW 2010, .
Linki zewnętrzne Rarańcza – najważniejszy bój „Żelaznej” Brygady na dzieje.pl
Kategoria:Bitwy na froncie wschodnim I wojny światowej Kategoria:Bitwy Legionów Polskich 1914–1918 (Austro-Węgry) Kategoria:Bitwy w historii Austro-Węgier Kategoria:Bitwy w 1918