Okres II wojny światowej W czasie II wojny światowej, 24 października 1940 roku, wprowadzono zakaz działalności Świadków Jehowy na terenie Nowej Zelandii, gdyż miejscowe władze uznały, że Świadkowie Jehowy są organizacją wywrotową i stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Udział w zebraniach religijnych i działalności kaznodziejskiej narażał na interwencje policji i aresztowania. Niektórzy zostali ukarani grzywną lub otrzymali wyroki pozbawienia wolności do trzech miesięcy.
Drugim powodem aresztowań w okresie II wojny światowej była odmowa pełnienia służby wojskowej. Z tego powodu w obozach osadzono około 80 Świadków Jehowy (około 1/3 wszystkich głosicieli). W obozach organizowano zbory i prowadzono działalność religijną. 8 maja 1941 roku złagodzono zakaz i można było organizować zebrania oraz prowadzić działalność ewangelizacyjną, posługując się samą Biblią, bez żadnych innych publikacji.
We wrześniu 1942 roku w trzech miejscach konspiracyjnie zorganizowano kongres pod hasłem „Nowy świat”. Zakaz działalności został zniesiony 29 marca 1945 roku. W okresie II wojny światowej liczba głosicieli wzrosła do 536.