Efektem tego przedsięwzięcia okazał się samolot McDonnell F-101 Voodoo, będący zmodyfikowaną wersją XF-88. thumb|left|Lądujący XF-88B z silnikiem Allison T38 zamontowanym w nosie samolotu
Konstrukcja XF-88 był jednomiejscowym, całkowicie metalowym, wolnonośnym dolnopłatem, napędzanym przez dwa silniki turboodrzutowe. Skrzydła samolotu, o skosie 35° z bardzo cienkim, szybkościowym profilem, były zaopatrzone w klapy, lotki oraz automatyczne sloty na krawędzi natarcia. Na górnej powierzchni płatów zamontowano grzebienie aerodynamiczne, po jednym na każdym płacie. Ich zadaniem było wymuszanie równoległego opływu strug powietrza na całej powierzchni płata. Zapobiegano w ten sposób odginaniu strug przepływającego powietrza w kierunku końcówek skrzydeł. Kadłub o konstrukcji półskorupowej mieścił kabinę pilota, dwa silniki, umieszczone w jego dolnej części oraz cztery samouszczelniające się zbiorniki paliwa. Za skrzydłami, po obu stronach kadłuba były zamontowane hamulce aerodynamiczne. Konstrukcja miała klasyczne, wolnonośne, skośne usterzenie ze sterem wysokości zamontowanym nad kadłubem na sterze kierunku.