Polska delegacja zadeklarowała, iż Warszawa nie ma planów aneksji Litwy i zaproponowała przeprowadzenie plebiscytu na terenach spornych, aby to lokalni mieszkańcy zadecydowali o swojej przyszłości. Strona litewska odrzuciła tę propozycję oświadczając, że tereny sporne stanowią integralną część Litwy. Negocjacje zostały zerwane, a Wasilewski opuścił Kowno 7 sierpnia. W takiej sytuacji rozmowy zostały wykorzystane do dokonania oceny opłacalności zamachu, gotowości struktur POW do jego przeprowadzenia oraz stosunku dyplomacji litewskiej do ewentualnej unii z PolskąLesčius (2004), s. 261–262.Senn (1966), s. 20..
Po niepowodzeniu misji Wasilewskiego, prasa w Polsce wzmogła antylitewską propagandęSenn (1975), s. 147.. Polskie gazety głosiły, że litewska Taryba jest kukiełką w rękach Berlina, ignorującą wolę ludu, który chce unii z Polską, która to unia pozwoliłaby wyrwać się Litwie spod niemieckich wpływówSenn (1975), s. 148.. Media w Polsce informowały także o narastającej wśród Litwinów niechęci do własnego rządu. Tego typu informacje były zgodne z planami strony polskiej, która chciała przedstawić zamach jako inicjatywę lokalnych mieszkańców, pragnących wyswobodzić Litwę spod niemieckiej dominacjiSenn (1975), s. 149.. Jednakże podczas gdy spiskowcy liczyli na interwencję polskiej armiiLesčius (2004), s.