Półwyspiarze () – jedna z kast społecznych w hiszpańskich koloniach położonych w Amerykach. Mianem „Półwyspiarzy” określano białą, hiszpańskojęzyczną ludność urodzoną na Półwyspie Iberyjskim, w odróżnieniu od hiszpańskojęzycznych kreoli – białych urodzonych w koloniach.
Półwyspiarze byli najwyższą kastą społeczną, zajmowali wysokie stanowiska w rządach i administracji kolonialnej. Innymi, stojącymi niżej kastami byli: Kreole (biali urodzeni w koloniach), Metysi (ludność mieszanego, europejsko-indiańskiego pochodzenia), Mulaci (ludność mieszanego, europejsko-afrykańskiego pochodzenia), Indianie, Zambosi (ludność mieszanego, afrykańsko-indiańskiego pochodzenia) i na samym końcu Czarni. Półwyspiarzy w czasie wojen o niepodległość kolonii obraźliwie określano mianem godos (od „Visigodo”, czyli – z hiszpańskiego – Wizygotów, którzy najechali i podbili Iberię w V w. n.e.), ze względu na ich lojalistyczną postawę wobec metropolii.
Półwyspiarze byli urzędnikami najwyższego szczebla i wielkimi posiadaczami ziemskimi. Większość z nich nie czuła związku z koloniami, traktując pobyt tutaj jako okazję do dorobienia się. Narzucali więc niekorzystne dla miejscowych prawa i podatki, bronili również monopolu Hiszpanii na handel ze swoimi posiadłościami.