Za jego sterami siedział pilot doświadczalny Charles Turner-Hughes, który wykonał 25 minutowy lot po odczepieniu szybowca na wysokości 3700 metrów. Próby kontynuowano do 1953 roku i zakończyły się one pełnym sukcesem. Zebrane doświadczenia pozwoliły na kontynuowanie dalszych prac tym razem nad docelową konstrukcją.
A.W.52 Pod koniec 1944 roku Ministerstwo Lotnictwa wydało specyfikację techniczną E.9/44 określającą warunki techniczne jakie musi spełniać nowoprojektowany samolot zbudowany w układzie latającego skrzydła. Wraz ze zbliżającym się końcem wojny zweryfikowano potrzebę posiadania tak nowatorskiego w swoje konstrukcji szybkiego bombowca. W specyfikacji większy akcent położono na badawczy charakter całego projektu niż na jego militarne zastosowanie. Potencjalnym przeznaczeniem nowej maszyny miały być szybkie przewozy kurierskie, choć nie wykluczano powrotu do koncepcji budowy bombowca. W styczniu 1945 roku wytwórnia otrzymała niewielki kontrakt, który umożliwił jej wybudowanie dwóch prototypów A.W.52. Wraz z zakończeniem wojny całkowicie porzucono myśl o budowie bombowca. Armstrong Whitworth nadzieję dla swojego samolotu widział w budowie wersji pasażerskiej. 13 listopada 1947 roku swój dziewiczy lot odbył pierwszy wybudowany prototyp A.W.52 oznaczony numerem fabrycznym TS 363.