Cechy utworu Dumy moje, dumy moje nawiązują do pieśni ludowych głównie w kwestiach formalnych - poprzez typową dla ludowej poezji ukraińskiej wersyfikację (czternasto- i dwunastozgłoskowiec), liczne powtórzenia, pytania retoryczne, konwencję skargi i żalu. Podmiot liryczny utworu, poeta, jest pełen smutku i przygnębienia, nie czuje dumy z powodu posiadanego talentu. Wręcz przeciwnie - posiadana wrażliwość na nieszczęście swojego kraju staje się jedynie przyczyną jego ciągłego żalu, którego nikt nie jest w stanie zrozumieć. Tylko poznanie jego twórczości przez lud, jej dotarcie do szerszych kręgów społecznych, może ukoić jego żal. W utworze nie padają jednoznaczne odniesienia do roli poezji jako wezwania do działania, jakie w przyszłości będą uzupełniać podobne dzieła (np. Testament).
Wiersz był tłumaczony na język polski przez Stanisława Grudzińskiego, Sydora Twerdochliba, Stefana Żeromskiego oraz fragmentarycznie przez Władysława Syrokomlę i Leonarda Sowińskiego.
Bibliografia M. Jakóbiec, Wstęp [w:] T. Szewczenko, Wybór poezji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1974. L. Novitchenko, Taras Chevtchenko, UNESCO, Paris 1982, Шевченківський словник, Інститут літератури імені Т. Г. Шевченка Академії Наук УРСР, 1978.
Kategoria:Twórczość Tarasa Szewczenki Kategoria:Utwory literackie z 1840 Kategoria:Ukraińskie utwory poetyckie