Pisze: Na naszej ziemi żniwa powtórzyły się zapewne osiem tysięcy razy. Wobec tego nad głową drzemiącego chłopstwa przetoczyło się osiem tysięcy lat. T. uważa, że cywilizacja ze swoimi dwoma chorobami wrodzonymi – wojną i niewolnictwem – powstała kosztem chłopa s. 134.. Każe nam zobaczyć wyraz męki i cierpliwej rezygnacji obecny nie tylko w oczach potulnego wołu, ale i chłopa indyjskiego. Indie próbują to zmienić. Nie tylko rozdając żywność w rejonach głodu. Drogą perswazji, nie przemocy. Obejmują siecią pomocy coraz więcej wiosek. Pojawia się w nich zespół: lekarz, agronom, inżynier. Uczą oni mieszkańców wiosek budowania dróg, kopania studzien, higieny i nowoczesnych metod uprawiania ziemi. Z dużym taktem, bo ich zadanie to poruszyć chłopa z miejsca jego własnymi siłami. To mogą zrobić pracując, świecąc własnym przykładem. Działacze akcji społecznych liczą przede wszystkim na kobiety. Prace zaczyna się od budowy szkoły wiejskiej, zbudowania zabezpieczonej od skażenia studni i zastąpienie pełnej odchodów drogi brukowaną ulicą, wzdłuż której biegnie rynsztok.