Na sejmie 1620 roku wyznaczony z Senatu do lustracji dóbr królewskich w WielkopolsceVolumina Legum, tom III, Petersburg 1859, s. 186.. W 1626 r. był komisarzem rewizyjnym dla dóbr królewskich w województwie bracławskim, Podolu i Ukrainie.
Największa jednak nagroda z rąk królewskich spotkała Mikołaja w 1621 r., kiedy to król Zygmunt III zezwolił mu wspólnie z małżonką na cesję wakującego starostwa szadeckiego – jednej z większych i bogatszych królewszczyzn w środkowej Polsce. Starościńskie rządy Mikołaja Wierzbowskiego nie zapisały się dla historii Szadku pomyślnie. Toczył on bowiem ciągłe spory z mieszczanami, '"niespokojny, burzliwy, ustawicznie wiódł z miastem processy, które dopiero w 1636 r. ostateczny znalazły koniec; niemało musieli cierpieć i włościanie z Brzegu i Brodni, wsi, które nad Wartą z łaski królewskiej trzymał, bo nieraz chodzili się skarżyć do króla."