Kaifu Daoning (chiń. 開福道寧, pinyin Kāifú Dàoníng; kor. 개복도 Kaebok Toyǒng; jap. Kaifuku Dōnei; wiet. Khai Phúc Đạo Ninh; ur. 1053, zm. 1113) – chiński mistrz chan z frakcji yangqi szkoły linji.
Życiorys Kaifu pochodził z Wuyuan, znajdującego się w pobliżu granicy pomiędzy współczesnymi prowincjami Anhui i Jiangxi.
Według Wudeng Huiyuan, jako młody człowiek udał do klasztoru, aby się wykąpać. Przypadkiem usłyszał recytujących Diamentową sutrę mnichów. Natychmiast zapomniał, gdzie w ogóle jest, a jego stopy zanurzyły się we wrzątku, co dało mu głęboki wgląd we własną naturę.
Po tym wydarzeniu opuścił dom rodzinny i rozpoczął praktykę chan na górze Jiang w pobliżu Nankinu. Jego nauczycielem był mistrz chan Xuedou Laoliang. Po jakimś czasie rozpoczął jednak wędrówkę i praktykował u wielu znanych mistrzów tego okresu.
W końcu natrafił na mistrza Wuzu Fayana. Pod jego kierunkiem osiągnął oświecenie, po wysłuchaniu objaśnień mistrza do dwóch gong’anów: „Wu mistrza Zhaozhou Congshena” i „Wiadro Nanyanga”. Wydarzenie to zaszło w klasztorze Bailian (Białego lotosu).
W 1109 r. gubernator Tanzhou zaprosił Kaifu do objęcia obowiązków opata w klasztorze Kaifu.