W 1947 podjął wykłady w Katedrze Kolei Elektrycznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Uczył przedmiotu „Koleje elektryczne”. Swoje zajęcia uatrakcyjniał stroną praktyczną – studenci, pod opieką motorniczych, prowadzili tramwaje w czasie normalnego ruchu dziennego w miastach śląskich. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia u schyłku życia egzaminował we własnym mieszkaniu, także nie wstając z łóżka; oburzony wprowadzeniem w roku akademickim 1948/1949 opłat za egzaminy, starał się poprawić atmosferę życzliwym przyjęciem egzaminowanego, z poczęstunkiem ciastem i herbatą włącznie.
Był wieloletnim, aktywnym członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W lutym 1921, na inauguracyjnym posiedzeniu Koła Poznańskiego, powierzono mu obowiązki wiceprezesa; w 1924 został prezesem. W Katowicach kontynuował działalność w ramach Oddziału Zagłębia Węglowego, m.in. 14 grudnia 1932 głosił odczyt Porównanie techniczne i ekonomiczne publicznych środków komunikacyjnych: tramwajów, autobusów i kolei dojazdowych.