Okręty podwodne typu Marconi – typ sześciu włoskich okrętów podwodnych, budowanych w latach 1938–1940, pozostających w służbie w czasie II wojny światowej.
Historia budowy Okręty podwodne typu Marconi zostały zaprojektowane jako rozwinięcie poprzedniego typu Marcello, z wydłużonym kadłubem i silnikami elektrycznymi o większej mocy. Były to jednostki zdolne do działań na Oceanie Atlantyckim i Indyjskim, budowane w celu użycia w przewidywanej wojnie przeciwko Wielkiej Brytanii.
Stępki pod dwa pierwsze okręty typu położono we wrześniu 1938 roku w stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.) w Monfalcone koło Triestu. Kolejne cztery budowała stocznia koncernu Odero-Terni-Orlando (OTO) w Muggiano koło La Spezia. Trzy jednostki wodowano jeszcze w 1939, trzy pozostałe w 1940 roku. W tym samym roku, od lutego do lipca, wszystkie weszły do służby w Regia Marina.
Opis konstrukcji Okręty podwodne typu Marconi były jednokadłubowymi jednostkami z kadłubem o przekroju kołowym, podzielonym przy pomocy grodzi wodoszczelnych na pięć przedziałów. Wytrzymałość kadłuba pozwalała uzyskać zanurzenie operacyjne 90 metrów. Załoga każdego okrętu składała się z 7 oficerów i 50 marynarzy.