Irlandzka odmiana języka angielskiego (, ) – dialekt języka angielskiego używany na terenie Irlandii. Dialekt dubliński wykazuje wiele różnic w stosunku do pozostałych narzeczy irlandzkich.
Historia Język angielski po raz pierwszy pojawił się na wyspie w XII w., podczas najazdu Normanów, którzy posługiwali się również językiem francuskim. Przez dłuższy czas jego zasięg ograniczony był do stosunkowo nielicznej klasy panującej i księży, aktywnych na polu oświaty. Jeszcze w pierwszej połowie XIX w. niemal połowa ludności Irlandii posługiwała się językiem irlandzkimJohn O’Beirne Ranelagh, „A Short History of Ireland”, Cambridge 1994, str. 118, który w dużym stopniu wpłynął na język angielski używany w tym kraju.
Charakterystyka Wymowa Głoska jest wymawiana po samogłoskach, z wyjątkiem kilku miejscowości na wschodnim wybrzeżu. W Dublinie wymawiany jest wariant retrofleksywny [] (podobnie jak w angielszczyźnie amerykańskiej), co jest zjawiskiem nowym. , o ile nie występuje w nagłosie, zazwyczaj wymawiane jest jako spółgłoska bezdźwięczna szczelinowa []. Zachowane jest rozróżnienie między „w” i „wh” , zobacz: Wine–whine merger. Zachowane jest rozróżnienie między i w horse i hoarse (z wyjątkiem Dublina). Bywa zachowane rozróżnienie między [] w wyrazach herd-bird-curd. nie jest welaryzowane (tzw.