Supercząstka, supermolekuła – termin wprowadzony w połowie lat 30. XX wieku, służący do opisu zespołu dwóch lub większej liczby cząsteczek chemicznych, które związane ze sobą siłami nie walencyjnymi (siły mają charakter związków inkluzyjnych lub połączeń addycyjnych). Nie ulegają one transformacji chemicznej, zachowując w zespole swoje indywidualne własności. Super cząstka jako jednostka o wyższej organizacji niż cząsteczka chemiczna wykazuje inne dodatkowe funkcje w porównaniu z tworzącymi ją partnerami. Indywidua chemiczne tworzące supercząsteczkę często nazywa się: receptorem molekularnym (tzw. gospodarz) i substratem (tzw. gość). Dziedzina chemii, która zajmuje się supercząsteczkami nazywa się chemia supramolekularną.
Funkcje Podstawowymi funkcjami supercząsteczki, a więc i dziedzinami którymi zajmuje się chemia supramolekularna jest rozpoznawanie supramolekularne, transformacja i transport.
Rozpoznawanie supramolekularne polega na zawiązaniu przez receptor molekularny konkretnego substratu, którego kształt (geometria) oraz rozłożenie ładunków elektrycznych i miejsc wiążących (energia) odpowiadająca geometrii i energii receptora.