Rajd na Ocean Indyjski (operacja C) – działania powietrzno-morskie floty japońskiej podczas II wojny światowej przeciwko flocie brytyjskiej i sojuszniczej oraz brytyjskim posiadłościom na Oceanie Indyjskim w kwietniu 1942 roku, obejmujące przede wszystkim naloty lotnictwa pokładowego na Cejlon i okręty brytyjskie w pobliżu wyspy.
Podłoże Do marca 1942 Japończycy zdobyli Birmę, Malaje i Holenderskie Indie Wschodnie (dzisiejszą Indonezję) i przed ich flotą otworem stanął Ocean Indyjski, dzielący ich od nieodległych wybrzeży Indii i wyspy Cejlon. W celu powstrzymania japońskich podbojów w Azji Południowo-Wschodniej, Brytyjczycy skierowali z Europy na Ocean Indyjski okręty, które wzmocniły niedawno utworzoną Flotę Wschodnią (Eastern Fleet), dowodzoną przez admirała Jamesa Somerville. W jej skład wchodziły oprócz brytyjskich, okręty australijskie i holenderskie. Siły jego zostały podzielone na dwa zespoły: „szybki” zespół A (Force A) z dwoma nowymi lotniskowcami HMS „Formidable” i „Indomitable”, pancernikiem HMS „Warspite”, 2 ciężkimi i 2 lekkimi krążownikami i 6 niszczycielami oraz zespół B w składzie lekkiego lotniskowca HMS „Hermes”, 4 pancerników typu R, 3 krążowników lekkich i 9 niszczycieli.