Opinie krytyków John Kelman z magazynu All About Jazz napisał w swojej recenzji, że dwa albumy [(No Pussyfooting) i Evening Star] nie tylko zapoczątkowały współpracę duetu Fripp & Eno, ale również wywarły ogromny wpływ na świat muzyki elektronicznej i ambient.
Tom Doyle z miesięcznika Mojo zauważył, że być może Terry Riley i Pauline Oliveros byli pierwszymi, którzy eksperymentowali z dwoma magnetofonami, ale to Fripp i Eno rozwinęli technikę, znaną jako Frippertronics.
Robert Christgau ocenił, że „te dwa dwudziestominutowe duety, nagrane ponad dwa lata temu, to najprzyjemniejsza muzyka popowo-elektroniczna od czasów A Rainbow in Curved Air Terry’ego Rileya, osiągająca swój cel dzięki godnej podziwu formalnej zwięzłości”. Za najważniejszy moment albumu autor uznał „niepohamowaną gitarę w utworze o niefortunnym tytule „Swastika Girls””.
Pete Pardo z magazynu Sea of Tranquility oceniając zremasterowaną wersję albumu stwierdził, że „ten remaster brzmi świetnie, ponieważ wykorzystano nowoczesne techniki, aby usunąć część oryginalnego szumu obecnego na taśmach analogowych. Jako bonus, oba utwory są odtwarzane „od tyłu” w brytyjskiej audycji radiowej, a także „The Heavenly Music Corporation” w połowie prędkości (...).