Źródła podają, że chociaż Stefania była kobietą o dyskusyjnej urodzie, miała wspaniałe włosy, które wyrywała razem z cebulkami.
Stefania była szczególną czcicielką świętego Tomasza z Akwinu. Aby przezwyciężyć pokusę nieczystego myślenia, rzuciła się na wóz wypełniony cierniami, na wzór ulubionego świętego. Według legendy, po tej wyczerpującej pokucie modliła się do świętego Tomasza i została przepasana sznurem przez aniołów, którzy zawiązali go tak ściśle wokół talii, że zakonnica płakała z bólu.
Choć nie miała formalnego teologicznego wykształcenia, mogła mówić o teologii na zaawansowanym poziomie. Według tradycji miała dar czytania w myślach, rozpoznawania uczuć ludzi, uzdrawiania i proroctwa. Dokładnie przepowiedziała datę swojej śmierci.
Kult Grób Stefanii stał się miejscem pielgrzymek. Jej kult został spopularyzowany przez dominikanów: Bartholomeo'a z Mantua i Battista z Salò. Łacińska biografia Stefanii przez nich napisana została zagubiona. Do dzisiejszego dnia zachowała się późniejsza, włoska wersja tekstu, łącząca obie noty biograficzne.