Antoni Niemancewicz SJ (; ur. w Petersburgu, zm. 6 stycznia 1943 w Mińsku) – białoruski duchowny katolicki, jezuita, doktor teologii, egzarcha Białoruskiego Kościoła Greckokatolickiego w latach 1940–1943.
Życiorys Absolwent Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu. Po I wojnie światowej jako kapłan rzymskokatolicki za swoją gorliwą działalność duszpasterską był prześladowany w Rosji sowieckiej. W 1919 roku został aresztowany przez władze bolszewickie i trafił do więzienia. W 1925 roku w drodze wymiany więźniów przyjechał do Polski. Następnie wyjechał do Rzymu, gdzie w latach 1925–1927 odbył studia doktoranckie w Papieskim Instytucie Wschodnim. W 1928 roku został wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1929 roku przeszedł z obrządku łacińskiego na bizantyjski. Wstąpił do klasztoru jezuitów w Albertyniu.
Jako jezuita prowadził działalność misyjną w ramach Kościoła neounickiego w Polsce. W latach 1932–1939 był redaktorem czasopism kościelnych Da Złuczeńnia i Złuczeńnie, w których propagował odrodzenie świadomości narodowej wśród Białorusinów.