Biskupstwo kurlandzkie, inaczej też biskupstwo kurońskie (łac. Episcopatus Curoniensis, dolniem. Bisdom Curland) – zależna od zakonu krzyżackiego jednostka administracyjna Kościoła katolickiego na terenie Kurlandii, wchodząca w skład utworzonej w 1255 r. metropolii w Rydze.
Siedzibą utworzonego w 1243 r. biskupstwa był Piltyń. Domena biskupa obejmowała około 1/3 obszaru diecezji i nie stanowiła zwartego obszaruByły to trzy konglomeraty okręgów, tzw. Kirchspielen – parafii politycznych.. Od 1263 r. biskup kurlandzki był członkiem zakonu krzyżackiego, od 1290 r. do zakonu tego należeli również członkowie kapituły biskupiej. W 1521 r. biskupi kurlandzcy uzyskali status książąt Rzeszy, dorównując pod tym względem pozostałym biskupom inflanckimOp. cit. str. 19..
Na przełomie maja i czerwca 1560 r. domena biskupa kurlandzkiegoTzw. Stift Pilten. za kwotę 9200 talarów została sprzedana przez biskupa Johanna von Münchhausena księciu duńskiemu MagnusowiOp. cit. str. 21.. Magnus nabył także prawa do następstwa od Ulricha Behra, koadiutora biskupa von MünchhausenaOp. cit. str. 40.. Po śmierci księcia Magnusa ziemie będące uprzednio uposażeniem biskupa kurlandzkiego zostały przyłączone do unii polsko-litewskiejJako powiat piltyński., na podstawie traktatu polsko-duńskiego, zawartego 10 kwietnia 1585 r. w KronborguOp. cit. str.