Niektóre z „orłów pułkowych” nie posiadały płata, a jedynie zawiązane na drzewcu szarfy karmazynowe, biało-karmazynowe lub białe. Orłom oddawano honory. Prowadziła je kompania honorowa z orkiestrą. Nosili je najlepsi podoficerowie (orłowi) w towarzystwie straży orłowej. Po kampanii napoleońskiej 1812 roku oddziały Wojska Polskiego swoje orły złożyły w Warszawie przed ks. Józefem Poniatowskim. Po reorganizacji wojska znaki te również towarzyszyły żołnierzowi polskiemu w nowej kampanii 1813. Część znaków bojowych powróciła z wojskiem w 1814 do kraju. Złożono je w Arsenale Warszawskim.
Sztandary i chorągwie w czasach Królestwa Polskiego
W początkowym okresie Królestwa Polskiego Wojsko Polskie zachowało narodowy mundur i godło. 5 listopada 1815 oddziałom wojskowym wręczono chorągwie i sztandary. Na tle granatowego krzyża kawalerskiego umieszczony był w czerwonym polu biały orzeł w otoku z wieńca laurowego. Pola między ramionami krzyża dwukolorowe, różne dla poszczególnych pułków, a w rogach płata umieszczano królewskie inicjały: A I, a później M IPłaty sztandarów różnych jednostek różniły się nieco wyglądem.