Jan Francuz (ur. 26 grudnia 1894 w Jarosławicach, zm. 17 września 1942 w Dachau (KL)) – polski duchowny katolicki, kapelan Wojska Polskiego podczas wojny bolszewickiej 1920 i kampanii wrześniowej 1939, zasłużony działacz społeczny.
Życie i działalność Urodził się w Jarosławicach, w wielodzietnej rodzinie chłopskiej Jana Francuza i Jadwigi z domu Kawa. Rodzice prowadzili 45 morgowe gospodarstwo. Jan był najstarszym z ich pięciorga dzieci i miał jeszcze cztery siostry: Mariannę, Zofię, Helenę i Anielę.
Pierwsze nauki pobierał u guwernantek w dworze Malewskich w Jarosławicach. Następnie była szkoła podstawowa w Tuczępach, po której cztery lata progimnazjum w Pińczowie. W 1910 wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. Święcenia kapłańskie przyjął 15 lipca 1917 z rąk biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, a mszę prymicyjną odprawił w kościele parafialnym pw. św. Jana Chrzciciela w Tuczępach. W okresie od 16 lipca 1917 do 3 maja 1918 był wikariuszem w parafii św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu, następnie od 4 maja 1918 do 6 marca 1919 w Strzemieszycach, od 7 marca 1919 do 22 czerwca 1919 w Dąbrowie Górniczej, a od 23 czerwca do 18 września 1919 w parafii św. Jana Chrzciciela w Skalbmierzu. 19 września 1919 skierowany został do pracy w prefekturze szkół w Kielcach i nauczał religii w trzech placówkach, przy ul.