W 1241 został on wielkim cześnikiem Styrii, a więc musiał należeć do bliskich ludzi Fryderyka II Bitnego.
W roku tym książę Austrii zagarnął teren trzech pogranicznych hrabstw węgierskich, podczas gdy król Węgier Bela IV, zmuszony był uciekać z kraju przed inwazją Mongołów. Kiedy król wrócił do kraju, niezwłocznie wypowiedział Fryderykowi II Bitnemu wojnę, w wyniku której odzyskał hrabstwa. W wojnie tej Ulryk musiał się wykazać odwagą i talentem, ponieważ w 1245 roku został mianowany marszałkiem Styrii. Jako marszałek brał udział w wygranej bitwie pod Litawą, stoczonej podczas kolejnej wojny z Węgrami. W czasie tej bitwy wojska węgierskie zostały pokonane, jednak zginął książę Fryderyk, a jego śmierć marszałek Styrii opisał później w Służbie damom. Po nagłym zgonie bezdzietnego księcia wybuchły walki o schedę po nim. Ulryk wpierw popierał bratanicę księcia, Gertrudę, a od 1251 roku króla Czech, Wacława I Przemyślidę, który dążył do osadzenia w Austrii swojego syna Przemysła Ottokara II. Ulryk był wówczas członkiem delegacji wysłanej do Miśni z propozycją objęcia tronu, jednak podczas podróży posłowie zostali przyjęci i ugoszczeni przez króla czeskiego, którego w ostateczności poparli.