Okręty podwodne typu U – brytyjski typ niewielkich jednokadłubowych okrętów podwodnych, zbudowanych w latach 1938–1944 w łącznej liczbie 49 jednostek. Jednostki typu U były pierwszymi brytyjskimi okrętami, w których zastosowano napęd elektryczny do pływania po powierzchni morza. Najważniejszym obszarem operacyjnym jednostek typu U w trakcie II wojny światowej było Morze Śródziemne. Słabością okrętów tego typu były jednak niewielka prędkość nawodna oraz brak zaawansowanego systemu kontroli ognia. W związku z kształtem dziobu, pierwsze jednostki sprawiały trudności w utrzymaniu trymu na głębokości peryskopowej.
Do drugiej serii tego typu należały okręty podwodne Marynarki Wojennej: ORP „Sokół” i ORP „Dzik”. Jednostki tego typu – oprócz brytyjskiej i polskiej – służyły także w marynarkach wojennych Związku Radzieckiego, Norwegii, Holandii i Wolnej Francji, a po zakończeniu wojny także Grecji i Danii.