Wbrew oznaczeniu modelu Berlinetta Boxer, silnik ten nie był typowym silnikiem bokser – tłoki w parach cylindrów nie poruszały się w nim przeciwbieżnie, lecz w istocie był „spłaszczonym” silnikiem V12, o kącie rozwarcia 180°, z tłokami poruszającymi się w parach na zewnątrz i dośrodkowo, przez co zachowano doskonałe zbalansowanie przy 12 cylindrach bez zbędnej komplikacji silnika.
Projektantem nadwozia był Leonardo Fioravanti ze studia Pininfarina, a budowała je firma Scaglietti. Mała wysokość płaskiego silnika umieszczonego wzdłużnie umożliwiła umieszczenie pod nim skrzyni biegów i przekładni głównej, co pozwoliło na uzyskanie obszerniejszego wnętrza niż u rywali (zwłaszcza Lamborghini Countach) bez wydłużania samochodu. Z drugiej strony, wysokie umieszczenie silnika nie było optymalne dla obniżenia środka ciężkości. Umieszczenie chłodnicy w wydłużonym nosie pozwoliło z kolei na zrównoważenie mas i uniknięcie problemów z chłodzeniem, jakie musiał pokonać Lamborghini. Z przodu umieszczono również koło zapasowe i mały bagażnik o pojemności 140 l. Między fotelami ciągnął się jedynie niewysoki tunel kryjący przewody chłodnicy. Niewielka przestrzeń na bagaż znajdowała się też za oparciami siedzeń. Przednie podwójne reflektory były wysuwane.