Północna część Cyrenajki jest obszarem wyżynnym, jednak na wschodzie teren obniża się, by dalej przejść w niewielkie wzniesienia pod zachodnią granicą Egiptu. Obszary wyżynne Cyrenajki wznoszą się na wysokość do 300–550 m n.p.m., tworząc góry Al-Dżabal al-Achdar (nazywane „Zielonymi Górami”) dochodzące do 900 m n.p.m. Nad zatoką Wielką Syrtą znajduje się kilkukilometrowy pas nadbrzeżnych nizin. Na południowy wschód od zatoki leży depresja Sabchat Ghuzajjil (47 m p.p.m.).
Fazzan stanowi południową część Libii. Jest obszarem wyżynnym, ale znajduje się w nim seria niecek, przebiegających ze wschodu na zachód. Niecki oddzielone są rozległymi pustynnymi obszarami, pokrytymi żwirowymi osadami. Na terenach tych zagłębień znajdują się liczne oazy jak: Sabha, Murzuk i Aubari. Fazzan słynie z ergów, nazywanych „morzami piasku”. Największe z nich to Idhan Aubari (o powierzchni 50 tys. km²) w zachodniej części i Idhan Murzuk (80 tys. km²) w południowo-zachodniej części. Na pustyniach tych występują liczne ruchome wydmy, m.in. barchany, przypominające wyglądem półksiężyce ze stromo opadającą stroną zawietrzną, wydmy paraboliczne z wydłużonymi ramionami i wydmy gwiaździste, o wysokości od kilku do 40 m, rozpiętości 5–400 m i 25–20 m długości. Wydmy często poruszają się z wiatrem i migrują 5–100 m rocznie.