Po awansie na rotmistrza (niem. Rittmeister) w 1849 roku trafił do sztabu 6. Dywizji Piechoty, gdzie objął stanowisko przewodniczącego komisji egzaminacyjnej dla podchorążych oraz dyrektora szkoły wojskowej przy III Korpusie Armijnym. W 1853 roku został adiutantem w dowództwie generalnym tego Korpusu. W 1855 roku awansował na majora i otrzymał stanowisko sztabowe w III Korpusie, które pełnił niecały rok. Następnie został dowódcą eskadronu w 6. Pułku Kirasjerów. W latach 1857-1863 dowodził kolejno 3. Pułkiem Huzarów oraz 12. Pułkiem Huzarów. W tym czasie otrzymał awanse na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1859 roku i na pułkownika (niem. Oberst) w 1861 roku.
W 1863 roku stanął na czele 16. Brygady Kawalerii. Po wybuchy wojny duńskiej został przeniesiony na stanowisko kwatermistrza w Armii Holsztynu feldmarszałka Friedricha von Wrangla. W trakcie konfliktu brał między innymi udział w walkach pod Dybbøl i w szturmie na okopy na wyspie Als. W sztabie armii Księstwa Holsztynku pozostał po zakończeniu walk, do czasu awansu na generała majora (niem. Generalmajor) w 1865 roku. Wówczas został mianowany szefem Departamentu Wojny Ogólnej w pruskim Ministerstwie Wojny. Po wybuchu wojny z Cesarstwem Austriackim został generalnym kwatermistrzem armii walczącej na Morawach.