Czystka etniczna w województwach lwowskim, tarnopolskim i stanisławowskim (Galicji Wschodniej, Małopolsce Wschodniej) – masowe wypędzenia ludności polskiej i jej eksterminacja o znamionach ludobójstwa, dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na terenie trzech południowo-wschodnich województw II Rzeczypospolitej podczas okupacji wojskowej tych ziem przez III Rzeszę i ZSRR w latach 1943–1945. Zbrodni na Polakach dokonywały oddziały UPA, politycznie podporządkowane OUN-B, a następnie UHWR, pod naczelnym dowództwem Romana Szuchewycza, a także oddziały SKW, Służby Bezpieczeństwa OUN-B i ukraińska ludność cywilna. W kilku przypadkach doszło do współpracy pomiędzy wymienionymi wyżej formacjami a niemieckimi jednostkami policyjnymi, w których służyli Ukraińcy (Ukraińską Policją Pomocniczą i 4 pułkiem policji SS).
W konsekwencji według ustaleń historyków zostało zamordowanych od 20–25 do 30–40 tys. Polaków, Ewa Siemaszko szacuje liczbę ofiar na 70 tys.. Około 230 tys. Polaków uciekło z terenów objętych czystką etniczną w obawie przed mordami.
Analogiczne morderstwa zostały przeprowadzone przez oddziały UPA pomiędzy lutym a grudniem 1943 r. na obszarze województwa wołyńskiego.