Jednocześnie radykalna część społeczeństwa ukraińskiego, także świadoma tego, że na Wołyniu doszło do rozprawy z Polakami, zaczęła oczekiwać powtórzenia tego samego w Galicji Wschodniej. thumb|Dystrykt Galicja
Destabilizacja rządów niemieckich w dystrykcie Galicja Rabunkowa eksploatacja miejscowej ludności przez okupanta (wywózki na roboty w Rzeszy, wysokie obowiązkowe dostawy) połączona z klęską głodu, która dotknęła niektóre obszary w Tarnopolskiem i na Podkarpaciu, spowodowała, że w dystrykcie Galicja w 1943 roku zaczęło narastać niezadowolenie z rządów niemieckich. Jednocześnie społeczeństwo ukraińskie miało świadomość sytuacji na Wołyniu, gdzie w wyniku rebelii OUN-UPA (a także działań partyzantki sowieckiej) Niemcy stracili kontrolę nad znaczną częścią obszaru. Pierwszymi zwiastunami powtórzenia się scenariusza wołyńskiego w dystrykcie Galicja była akcja oddziałów wołyńskiej UPA, które w czerwcu 1943 przekroczyły granicę i dokonały kilku niewielkich ataków przeciw Niemcom i Polakom w powiecie Kamionka Strumiłowa. Przełomowym wydarzeniem, które na trwałe przyczyniło się do destabilizacji sytuacji w dystrykcie, był rozpoczęty w lipcu 1943 rajd zgrupowania partyzantki sowieckiej Sidora Kowpaka. Sowieci przeszli szlak bojowy z Wołynia wzdłuż Zbrucza do Karpat Wschodnich, gdzie zostali rozproszeni przez Niemców.