thumb|240px|Rycina przedstawiająca Jakuba Suszę w piśmie "Chołmskij Greko-Uniatskij Miesiacesłow" z 1868 r. (na podstawie niezachowanego portretu reprodukowanego wyżej) thumb|240px|Cursus vitae et certamen martyrii B. Josaphat Kuncevicii, Rzym 1655thumb|240px|Saulus et Paulus ruthenae unionis... sive Meletius Smotricius, Rzym 1666thumb|240px|Phoenix tertiato redivivus, Zamość 1684
Jakub Jan Susza (ur. ok. 1610 w Mińsku, zm. 4 marca 1687 w Chełmie) – duchowny greckokatolicki, od 1626 członek zakonu bazylianów.
Życiorys Kształcił się w kolegium papieskim w Braniewie, następnie w Pułtusku, w Ołomuńcu, gdzie uzyskał doktorat z teologii, oraz w Rzymie. Od 1639 przełożony szkoły i klasztoru bazylianów w Chełmie. W latach 1649–1652 administrator, a od 1652 aż do śmierci unicki biskup chełmski. Przez wiele lat był archimandrytą klasztoru bazyliańskiego w Żydyczynie na Wołyniu, a w latach 1661–1666 protoarchimandryta zakonu. Gorliwy obrońca i propagator idei unii Kościoła prawosławnego i rzymskokatolickiego, autor lub współautor nowych projektów unijnych, w latach 1664–1666 reprezentował interesy Kościoła unickiego w Rzymie. W Chełmie utworzył nowicjat bazyliański, w 1680 r. brał udział w lubelskim colloquium amicabile, bezowocnej próbie pojednania unitów i prawosławnych. W latach 80. XVII w.