personel pomocniczy to przede wszystkim osoby świeckie, zazwyczaj Włosi.
Dykasterie korzystają z pomocy konsultorów, czyli ekspertów w dziedzinach, którymi zajmuje się rada lub kongregacja. Często są to świeccy profesorowie prawa kanonicznego lub teologii, jednakże większość konsultorów kongregacji to duchowni, a większość konsultorów rad to osoby świeckie.
W 1999 roku w Watykanie istniało 9 kongregacji i 11 rad; większość z nich pełniła funkcje jurysdykcyjne (kongregacje) i promocyjne (rady). Dykasterie wiele czasu poświęcają też badaniom, w jakim stopniu nauka Kościoła stosuje się do konkretnej sytuacji. Dykasterie organizują konferencje na tak istotne tematy współczesne jak AIDS, pomoc humanitarna, problemy stanu duchowego, a także publikują wyniki swoich badań oraz organizują konferencje prasowe.
W okresie sediswakancji, czyli po śmierci papieża lub zrzeczeniu się przez niego urzędu, prefekci i przewodniczący większości dykasterii przestają sprawować swoje funkcje, co dokładnie reguluje konstytucja apostolska Universi Dominici gregis.