thumb|Rurka intubacyjna z mankietem Rurka intubacyjna − gładka rurka z tworzywa sztucznego wprowadzana do tchawicy przez jamę ustną lub nos (w przypadku intubacji przeznosowej) w celu zapobiegania niedrożności dróg oddechowych lub niewydolności oddechowej. Najczęściej rurka wyposażona jest w mankiecik z zaworkiem w celu uszczelnienia jej w tchawicy.
Historia Do wynalezienia rurek intubacyjnych przyczyniła się I wojna światowa. Jej konstruktorami byli dwaj lekarze Armii Brytyjskiej Ivan Magill i Edgar Rowbotham, którzy je wykonali z gumowych przewodów w 1920 roku, szukając metody zabezpieczenia dróg oddechowych pacjentów z obrażeniami twarzoczaszki.
W 1941 roku Francis J. Murphy określił 9 cech idealnej rurki dotchawiczej i zaprojektował dwa rodzaje rurek spełniających owe cechy. W obu projektach występowały boczne otwory spełniające funkcję bezpieczeństwa zapewniającą ciągłą dostawę tlenu.
Rurki z czerwonej gumy często powodowały kontaktowe reakcje zapalne, więc zostały zastąpione przez niedrażniący przezroczysty plastik.